به گزارش ايسنا ، اين مطالعات نشان ميدهند که سيارات منظومه شمسي به چرخش حول خورشيد تا حداقل 40 ميليون سال به صورت پايدار ادامه خواهند داد ولي پس از آن احتمال کمي (غير قابل صرف نظر) وجود دارد که اوضاع به صورتي بسيار بد پيش خواهد رفت.
منظومه شمسي در مقياس زماني انسانها به نظر ميرسد که ساعتوار به طور منظم در حرکت است اما آيزاک نيوتن سه قرن پيش دريافت که جاذبه گرانشي که سيارات بر يکديگر اعمال ميکنند ميتواند آنها را با گذشت زمان به خارج از مدارهاي خود متمايل کند.
پيشبيني آنچه که رخ خواهد داد به علت چند جسمي بودن مساله بياندازه مورد سوال قرار ميگيرد. امروزه حتي خطاهاي کوچک در موقعيتهاي مشاهده شدهي سيارات ميتواند به عدم قطعيتهايي بسيار بزرگ در پيشبيني آينده تبديل شود. به همين علت اخترشناسان با اطمينان تنها خبر از ثابت بودن منظومهي شمسي براي 40 ميليون سال آينده را ميدهند.
اگرچه هيچ کس نميتواند با اطمينان از آنچه که پس از آن رخ ميدهد بگويد محاسبات جديد از اطلاعات کمي در آيندهاي دورتر خبر ميدهند.
اين محاسبات نشان ميدهند که با احتمال يك تا دو درصد مدار عطارد در طول پنج ميليارد سال آينده قطعا تغييرات عمدهاي را خواهد داشت. اين رويداد به متزلزل کردن سيارات دروني منظومهي شمسي ميانجامد و ميتواند به برخوردي فاجعهآميز بين زمين و مريخ يا عطارد منجر شود که حيات موجود در آن زمان را نابود کند.
گرگوري لافلين، پژوهشگر يکي از اين مطالعات در دانشگاه کاليفرنيا-سانتا کروز ميگويد: «براي مثال در برخوردي سنگين با مريخ تمامي حيات فوراً نابود ميشود و زمين با دماي يک ستارهي غول سرخ در حدود 1000 سال خواهد گداخت.»
ژاک لاسکار از رصدخانه پاريس در فرانسه مطالعه ديگري را تصويب کرد. وي 1001 شبيهسازي کامپيوتري از منظومهي شمسي را در گذر زمان با اندکي اختلاف در شرايط آغازين هر يک از سيارات برپايه عدم قطعيت در مشاهدات به اجرا درآورد.
در يك تا دو درصد موارد مدار عطارد با گذشت زمان و در اثر جاذبه گرانشي مشتري بسيار کشيده شد. در اين موارد ، مدار عطارد به خروج از مرکز 6/0 يا بيشتر رسيد (خروج از مرکز صفر به معناي يک دايره کامل است در حالي که خروج از مرکز 1 بيشترين کشيدگي ممکن را نشان ميدهد).
قرار گرفتن عطارد در چنين مدار کشيدهاي تاثير متقابل بين عطارد، زهره، مريخ و زمين را افزايش ميدهد.
شيبهسازيهاي پيشين لاسکار نشان ميدهد که چنين رويدادي تمامي منظومهي شمسي را آشفته ميکند.
لافلين در گفتوگو با نيوساينتيست گفت:«هنگامي که خروج از مرکز عطارد به حدود 6/0 افزايش مييابد به محل تقاطع با مدار زهره نزديک ميشود.»
عطارد و مريخ به هنگام متزلزل شدن منظومه شمسي به دليل جرمهاي به ترتيب 6 و 11 درصد جرم زمين دورتر پرتاب ميشوند، زيرا نسبتاً راحتتر حرکت ميکنند. به حرکت درآوردن زهره سختتر است زيرا جرمي معادل با 82 درصد جرم زمين را داراست.
در يکي از شبيهسازيهاي لافلين و کنستانتين بتيگين از عطارد، پس از 3/1 ميليارد سال به سمت خورشيد پرتاب شد. در شبيهسازي ديگري مريخ پس از 820 ميليون سال از منظومهي شمسي به بيرون پرت شد و 40 ميليون سال پس از آن عطارد و زهره برخورد کردند.
لافلين گفت: «تعداد زيادي از فجايعي که ممکن است رخ دهد براي ما روشن شده است و در هر مورد جزئيات اسفبار کاملا متفاوت هستند.»
وحشتناکترين فاجعه براي زمين احتمال برخورد با عطارد يا مريخي عنان گسيخته است. نسبتا مشخص است که مريخ با زمين چه ميتواند انجام دهد.
بيشتر دانشمندان بر اين باورند که جسمي به اندازه مريخ در ابتداي منظومه شمسي به زمين برخورد کرده و سرانجام از بقاياي اين برخورد ماه به وجود آمده است. زمين با اين برخورد با اقيانوسي از مذاب تا هزاران درجه گرم شده بود.
لافلين افزود: «پاسخ آينده به چنين اتفاقي فاجعهآميز خواهد بود، اما 98 تا 99 درصد احتمال حرکت ساعتوار منظومه شمسي در پنج ميليارد سال آينده وجود دارد.»
