نوروز عید و جشن "طبیعت" است، آنگاه که زمین با هر نفسش چکامه­ای نو آغاز می­کند، آنگاه که سرو سر بلند می­کند، آنگاه که برگ نمادی می­شود از برای شکوفه، و چشمه، موسیقی غزل را رقصان زمزمه می­کند، آنگاه که رود بالا و پست راه دریا را به قصیده­ای سنگین طی می­کند و آسمان به انگشت تدبیر ورق می­خورد و باران هستی را می­شورد و طبیعت و هر آنچه در آنست به کمال نو می­شود و عطر تازگی می­دهد و ... نوروز جشن طبیعت است و بر آدمی­ست که طبیعت را خجسته باش بگوید و مبارک باد سردهد.

ونوروزعیدو جشن شعر است، جشن کلمات، جشن ماهی در تنگ، جشن سبزه در آب، جشن موسیقی در هستی و جشن کبوتر در پرواز، جشن جنگل در ازدحام سبز، و جشن دریا در کرانه­­ای بی­پایان و جشن چشمه­ها در میزبانی تمام آنچه که جامه و رخت نو بر تن کرده است و غبار غفلت از جان و دل شسته است و بر آدمی واجب است که بر تمام این­ها یک به یک و البته با احترام خجسته باش بگوید و مبارک باد سر دهد.

 

و اما نوروز عید و جشن "آدمی" نیست، و هیچ گاه نبوده است و هیچ زمان نخواهد بود، آدمیان از سر آغاز هستی به نشانه­شناسی خو گرفته­اند و هر آنچه در هستی موجود است را از صدر تا ذیل بیشتر و بهتر به نشانه می­شناسند و از نشانه­ها معنا می­گیرند و آن را جامه می­کنند به قامت تاریخ و فرهنگ و دانش و ... هر آنچه خود دارند. آدمی همواره جویای نشانه­ها بوده است و هم از آنها آموخته است و هم این که سود جسته است در بیان آنچه در درون خود دارد و شاید گزاف نباشد اگر بگوئیم که زندگانی آدمی بی­شمار است از نمادها و نشانه­ها، و حال، زمان و طبیعت نیز نشانه شده است برای آدمی...اما تنها نشانه شده است، نشانة تازه­گی، نشانة تحول، نشانه نو شدن، بیداری، پاکی، صداقت، درستی، رفتن، نماندن، هوشیاری، دانایی، دوباره دیدن، دوباره از سر گرفتن و ... چه بی­شمار نشانه­ها که از طبیعت به چشم دل و ذهن ما نمی­رسد! اما این "بی­شمار" هیچ دلیل و علت نمی­شود بر آن که "نوروز" عید و جشن آدمی باشد!

 سر راست­تر سخن آن که عید و جشن آدمی آن گونه که بزرگان و هنرمندان از تیره و طوایف گوناگون گفته­اند و بسیار بسیار آدمیان نشنیده گرفته­اند آن است که عید و جشن آن روز است که غبار کهنگی از دل برود و گرد رخوت از ذهن بشورد و جان را به دانشی نو زینت و دل را به پاکی پیوند و زبان را به نیکی هدایت کند، آنگاه که "آگاهی" بال می­شود برای بالا پریدن و دانشمند قدر می­بیند و هنرمند بر صدر می­نشیند، آنگاه که چشم آدمی بازتر می­شود بر پاکی و بسته­تر بر پلیدی، و دل آدم میهمان نا ­پذیرتر برای ریا و دورنگی. آنگاه که "اطلاعی" نو میهمان دل و ذهن آدمی می­شود، آنگاه که به مدد دانش و آگاهی تازه، جان و دلش را نو می­کند و آب طراوت بر ذهنش می­پاشاند و عشق را نفس می­کشد و شعر را شور می­دهد و دیروز را چشم می­بندد و فردا را به آغوش می­کشد و قدر "روز نو" را می­داند این یگانه موجودی که به زینت عقل و خرد آراسته شده است.